Skąpiec Moliera łączy dwa tematy podstawowej wagi w życiu każdego człowieka: miłość i pieniądze. Pierwszy wszyscy uważamy za wartość bezwzględn±, łączymy to uczucie - choć to wspaniale naiwne - z pięknem, dobrem, wzniosłością i szczęściem. Drugi skłonni jesteśmy uznać za niski i brudny, choć to właśnie pieniądze w stopniu decydującym wpływają, niestety, na nasze życie, także na kształt miłości.
Bohater Moliera, skąpiec Harpagon, zakopuje w ogrodzie szkatułkę z dziesięcioma tysiącami dukatów. Synowi wypomina, że jego peruka kosztowała dwadzieścia pistoli, które ulokowane w banku, mogły przynieść z procentów osiemnaście liwrów, sześć soldów i osiem denarów. Na potrzeby przedstawienia zdecydowaliśmy przeliczyć arbitralnie i bezpodstawnie dziesięć tysięcy dukatów Harpagona na dolary, a pistole, liwry, soldy i denary zastąpiliśmy forsą, szmalem, kasą, sałatą i sianem. Być może kogoś oburzy takie postępowanie, a bardziej jeszcze bezwstydna otwartość tego procederu. Zapewniam jednak, że postępując tak, jesteśmy w całkiem przyzwoitym towarzystwie. Tak robili tłumacze Moliera w jego czasach, tak postępowali polscy komediopisarze wieku oświecenia (Zabłocki, Bohomolec i inni), ukrywając przy tym fakt istnienia pierwowzoru.