Recenzje

Dobre przedstawienie dla najmłodszych może wciągnąć również dorosłego widza w stan dziecięcego zachwytu, a przy tym potrafi być jednocześnie zabawne, filozoficzne i poetyckie. „Droga” w reżyserii Beaty Bąblińskiej i Moniki Kabacińskiej osiągnęła ten poziom, przeprowadziła nas przez kocie łby, które mamy na wyciągniecie ręki do dróg w przestrzeni międzygwiezdnej.
2018.11.07
Dla dorosłego, doświadczonego w percepcji teatru ruchu widza spektakl wydaje się być sympatycznym eksperymentem nowej generacji twórców poszukujących nowych dróg artystycznych. Ostatnio na Węgrzech też mogliśmy zobaczyć podobne eksperymenty dotyczące podejmowania tematów tabu na scenie, stawiające w centrum uwagi indywidualne problemy konkretnej osobowości. „Priv” w pełni wpisuje się w ten nurt. Wydaje mi się, że obecność na scenie aż sześciorga bohaterów nie do końca pozwala widzowi skupić się dokładniej na każdym z nich, zająć własne stanowisko wobec jego problemów. Być może mniejsza liczba postaci skutkowałaby bardziej zwartą konstrukcją spektaklu, który tym samym mógłby intensywniej docierać do wrażliwości widza. W tym kształcie jest bardziej opowieścią o zagubionej we współczesnym świecie generacji. Lilla Turbuly, poetka, pisarka, krytyk teatralny, redaktor pism Kútszéli Stilus, Tánckritika. Przekład Jolanta Jarmołowicz
2018.11.07
Od samego początku spektaklu „Ferdydurke” w Teatrze Fredry w Gnieźnie widzowie stają się świadkami zderzenia różnych poglądów i opinii. Co wynika z tego starcia? Jakim głosem ze sceny przemawia dziś Gombrowicz? Do czego zachęca i czemu się przeciwstawia?
2018.11.06
Reżyser Piotr Ratajczak, dramaturżka Maria Marcinkiewicz-Górna oraz cały zespół realizujący gnieźnieńską Ferdydurke podeszli do „lekturowego obowiązku” twórczo i odważnie. Zadaniom edukacyjnym, owszem, stało się zadość, zaś przydany do polonistycznej obligatoryjności spory i niebanalny „bonus artystyczny” dał widzom wiele niekłamanej przyjemności, która objawiła się między innymi bardzo długimi, burzliwymi oklaskami po premierowej prezentacji spektaklu. (Oczywiście wiem, że mowa tu na razie o widzach premierowo-wyjątkowych, ale jestem pewien, że ci licealni też to polubią.)
2018.11.05
Nie mam zamiaru opowiadać całego spektaklu scena po scenie, choć gnieźnieńskie Poskromienie złośnicy jest niewątpliwie tego warte. No, ale skoro wszystko i tak jest sfilmowane, „zmetakomentowane”, a poza tym w jakiejś części z pewnością improwizowane, to wybrałem pewien interpretacyjny trop, który pozwoli mi ograniczyć długość recenzji. Chodzi o nawiązujące do teorii genderowych rozbijanie kolejnych stereotypów związanych z płcią – motyw po motywie, niemal w każdym z misternie poukładanych fragmentów-puzzli tej „kreacji zbiorowej”. Choć nie do końca konsekwentnie, o czym w swoim czasie opowiem.
2018.08.30
To, jak ważne jest w pracy edukatora / animatora / menedżera kultury, aby rozejrzeć się wokół siebie i poznać swoje otoczenie, mocno poczułam w Gnieźnie.
2018.05.10
Teatr Fredry w Gnieźnie w 2018 roku po raz pierwszy realizuje działania dla dzieci najnajmłodszych. Przecierając szlaki, edukuje i oswaja. Przede wszystkim komunikuje się z rodzicami i opiekunami, rozmawia, odpowiada na potrzeby. Świadomie nie skupia się na działaniach czysto promocyjnych (“marketingowych”). Nie dlatego, że nie ma potrzeby promowania działań dla najnajów. Ale dlatego, że marketing nie jest wystarczająco skuteczny w sytuacji, kiedy hasło “spektakl najnajowy” większości osób nic nie mówi… Działając w określonych warunkach Teatr w Gnieźnie wypracował adekwatne formy docierania do osób dorosłych opiekujących się najmłodszymi dziećmi.
2018.05.09
"PRIV" porusza niezwykle ważny temat prywatności, kreowania tożsamości w social mediach i stawia pytania o granice tego, co produkuje się dziś na pokaz. Jednocześnie pozwala podjąć próbę doświadczenia teatru w inny sposób – poza utartymi schematami, odchodząc od oczekiwania historii mających początek, środek i zakończenie, bawiąc się skojarzeniami, czerpiąc przyjemność z obserwacji ruchu, ciała w teatralnej przestrzeni, śmiejąc się z zabawnych epizodów związanych z losami "sześciu próbujących się do siebie zbliżyć wrażliwości, manifestujących się na poziomie języka, choreografii i obrazu"
2018.04.25
Teatr rozkręca jednak absurd do tak kosmicznych rozmiarów, że niepodobna utrzymać powagę. Chichot ogarnia całą już salę gnieźnieńskiego Teatru im. Fredry, gdy Herr Hans z butnie teutońską miną (świetny Michał Opaliński) żali się, że zbudowane ze znaną niemiecką solidnością i precyzją fabryki śmierci Polacy potrafili przechwycić i rozpropagować w świecie jako polskie obozy koncentracyjne. Ale i to wybaczyliśmy - dodaje - choć nie przyszło to łatwo. Notabene ten dotkliwy żart świadczy dowodnie, że oglądamy wersję "Szajby" poprawioną i zaktualizowaną. Gdyby było inaczej, gdyby to było już w starym tekście, Małgorzata Sikorska-Miszczuk mogłaby spokojnie otworzyć wiarygodny gabinet przepowiadania przyszłości i kasować na tym duże pieniądze.
2018.04.25
W „Priv” Iza Szostak zawarła wszystko to, co dotyka bohaterów, którzy tęsknią do bliskości, chcieliby się podotykać, poocierać, poczuć siebie, pobyć ze sobą, ale się boją.
2018.04.11