Newsy

Hamlet Jana Marka Kamińskiego to przedstawienie nietuzinkowe, będące w istocie portretem pokolenia jego twórców. Obrazuje ich lęki w czasach być może ostatnich, przeciwstawiając jednak owemu narzucającemu się, wszechogarniającemu wernyhorzeniu, nader skuteczną broń: ironię, humor i groteskę spięte wspólnym mianownikiem dystansu. Świat, w którym przyjdzie im się zestarzeć, jest jak nigdy nieprzewidywalny w bezmiarze paradoksów, mnogości pytań, przytłaczających brakiem jasnej odpowiedzi. Aby mu się nie dać, dopuszczając, jak w scenie ostatniej, do zbiorowego samobójstwa, gdzie wygrany jest skazany na samotne tronowanie, trzeba podjąć trud stanięcia obok, choćby poprzez grę ze światem i sobą, odnajdując się w figurze aktora, postaci zrzucającej co i raz kostium, swoisty pancerz, broniący przed nieuchronną manipulacją. Jeśli uważnie się przyjrzymy, u Stratfordczyka niemalże wszyscy są dekonstruowani i dekonstruujący, zaś Jan Marek Kamiński miał odwagę rzecz uwypuklić w kontekście grozy współczesności, lęku przed wojną, katastrofą naturalną i pochodem technologii dehumanizującym coraz skuteczniej nasze społeczności, a może już raczej galaktyki zapadających się w sobie jednostek.

Gnieźnieński „Hamlet” to przedstawienie nie dla każdego, będzie nieuchronnie polaryzować. Tu trzeba wyjść z bańki dotychczasowych estetyk, porzucić bezpieczny kokon własnego intelektualnego „ja”, otworzyć się na wrażliwość innych. To jedyny ratunek, w szerokim uzusie tego słowa, bo przecież, jeśli uważnie się wsłuchamy w tekst, o czymże jest ta sztuka, jeśli nie o przełamywaniu barier, kruszeniu zastanego, potrzebie zmiany. Zmiana zaś ma liczny zastęp wrogów, do tego o potencjale hydry. Jak to stanowi nieco mniej znany cytat z elsynorskiego księcia: „Fakt że to szkoda, szkoda że to fakt”…

Całość recenzji: http://www.dziennikteatralny.pl/artykuly/hamlet-jest-zmeczony.html

Hamlet jest zmęczony, Tomasz Mlącki, Dziennik Teatralny