Newsy

Już jutro premiera!
POWRÓT
2024.06.21
DZIECIĘCA POTRZEBA CUDOWNOŚCI
Zarówno mity, jak baśnie odpowiadają na odwieczne pytania: Jaki jest naprawdę świat? Jak mam w nim żyć? Co mam robić, aby być rzeczywiście sobą? Mity dają odpowiedzi wyraźne, podczas gdy w baśniach są one tylko sugerowane; to, co przekazują baśnie, może zakładać określone rozwiązania, ale nigdy nie formułuje się ich wprost, ujętych w słowa. Baśnie pozostawiają wyobraźni dziecka rozstrzyganie, czy i jak ma ono odnieść do samego siebie to, co opowieść mówi o życiu i naturze człowieka. Sposób, w jaki dzieje się wszystko w baśni, odpowiada sposobowi, w jaki dziecko myśli
i doświadcza świata; dlatego baśń jest dla niego tak przekonywująca. Dziecko odnosi się z ufnością do opowieści baśniowych, bo baśniowe ujęcie świata zgodne jest z jego własnym sposobem pojmowania wszystkiego.
Niezależnie od tego, w jakim wieku jesteśmy, przekonywująca jest dla nas jedynie opowieść zgodna z zasadami naszego myślenia. Jeśli tak jest w przypadku dorosłych, którzy wiedzą już, że istnieje wiele rozmaitych sposobów widzenia świata – to tym bardziej i w najwyższej mierze jest tak w przypadku dziecka. Jego myślenie
zaś ma charakter animistyczny. Dziecko przyjmuje, że to, co dzieje się między nim a światem nieożywionym, ma ten sam charakter, co jego stosunki ze światem ożywionym – światem osób. Zgodnie z mniemaniami dziecka, w słońcu, kamieniu i wodzie przebywa duch podobny do człowieka, toteż czuje on i działa jak człowiek.
W odczuciu dziecka nie ma wyraźnej i ostrej granicy między tym, co ożywione, a tym, co nieożywione; wszystko, co istnieje, podobne jest do nas samych. Jeśli nie pojmujemy tego, co kamienie, drzewa i zwierzęta mają nam do powiedzenia, to dlatego, że nie jesteśmy z nimi dostatecznie zestrojeni. Dziecku, które próbuje rozumieć świat, wydaje się rzeczą całkowicie uzasadnioną, by od obiektów budzących zainteresowanie oczekiwać odpowiedzi. Dziecko spodziewa się, że zwierzę powie mu coś o tym, co dla niego, dla dziecka, jest nadzwyczaj ważne, tak jak to czynią zwierzęta w baśniach i same dzieci, kiedy przemawiają do zwierząt – realnych
lub będących zabawkami. Dziecko jest przekonane, że zwierzę to istota, która je rozumie, tylko nie okazuje tego otwarcie.
Zgodnie z myśleniem animistycznym, nie tylko zwierzęta czują myślą, jak my, lecz nawet kamienie są ożywione; istota przemieniona w kamień po prostu tylko zamilkła i znieruchomiała na pewien czas. Ponieważ nie ma ostrej granicy między tym, co ożywione i tym, co nieożywione, przedmioty nieożywione mogą ożywać. Kiedy dzieci, podobnie jak najwięksi filozofowie, szukają
odpowiedzi na najistotniejsze pytania: “Kim jestem? Co mam począć wobec problemów życia? Co ze mną będzie?” – czynią to właśnie w ramach myślenia animistycznego. Ponieważ w odczuciu dziecka sama jego egzystencja jest tak bardzo niejasna, najważniejsze jest dla niego pytanie: “Kim jestem?
Bruno Bettelheim
“Cudowne i pożyteczne. O znaczeniach i wartościach
baśni”, Warszawa 1996
przekład: Danuta Dane
„Tajemniczy ogród” Frances Hodgson Burnett
Przekład: Jadwiga Włodarkiewiczowa
Adaptacja i reżyseria, opracowanie muzyczne: Sullivan Lloyd Nordrum
Dramaturgia: Maria Spiss
Współpraca: zespół aktorski
Scenografia i kostiumy, projekt lalek: Frida Vige Helle
Reżyseria światła: Łukasz Błażejewski
Opracowanie dźwięku: Maciej Szymborski
Przygotowanie wokalne: Natalia Braciszewska
Asystent reżysera, tłumaczenie podczas prób: Maciej Hanczewski
Wykonanie lalek – Cezary Sielicki
OBSADA:
Kamila Banasiak
Katarzyna Kalinowska
Iwona Sapa
Katarzyna Zając (gościnnie)
Joanna Żurawska
Bogdan Ferenc
Maciej Hanczewski
Maciej Hązła
Michał Karczewski
Krzysztof Żarowski (gościnnie)
Inspicjent: Jolanta Skawina
PREMIERA 22 czerwca 2024 r.
Dofinansowano ze środków Samorządu Województwa Wielkopolskiego
Spektakl realizowany jest w ramach cyklu Międzynarodowe Rezydencje Artystyczne.
WSZYSTKIE