Hamlet

„Hamlet” rozgrywa się w świecie obdartym z metafizyki — materialistycznym, wyjałowionym, posthumanistycznym. To dramat młodego człowieka, na którego spada ciężar odpowiedzialności za rzeczywistość, której nie czuje się częścią. Dziedziczy świat niemal całkowicie zniszczony, którego zgniliznę przykrywają niezliczone, przecinające się systemy. Miały porządkować rzeczywistość, dziś coraz bardziej oddalają ją od jednostki, wypychając ją poza granicę chaosu.

Hamlet próbuje poskładać świat w całość i objąć go rozumem, lecz rodzą się rozumy większe niż ludzki. Pęknięcie między tym, co realne, a tym, co wyobrażone — między dziedziczonym porządkiem a jego rozpadem — stawia Hamleta przed wyborem: przerwać cykl czy go przedłużyć?